Verloren

Lichamelijke of geestelijke pijn. Beide zijn soms ondraaglijk leed.

Op rustige dagen kun je alle leed van de wereld aan maar op stressvolle dagen lijkt het alsof de pijn zich verdubbeld.

Ik kijk naar hem. Zo ver weg en hij drijft steeds verder van me af.

Nee, het is niet alleen jouw schuld maar ook ik draag bij aan de afstand. Mijn liefde voor jouw is te groot en daardoor doen jouw harde woorden mij dubbel zoveel pijn.

Als het niet gaat zoals jij denkt of vindt dat het moet gaan dan komt er een driftig kind naar boven. En ik kan dit kind niet aan.

Ik hou van de man in jou, maar niet het kind in jou. Met die man wil ik graag nog enkele jaren samen zijn en de wereld ontdekken. Maar ik merk dat mijn energie level steeds lager komt te liggen. En die boze woorden trekken de laatste beetje energie weg.

Het ligt aan mij. Ik ben geen twintig meer en wil nog genieten van de jaren die ik heb.

Mijn leven heeft altijd bestaan uit werk en zorg, vooral voor anderen. En nu wil ik geen werk of zorg maar genieten.

Helaas is ons leven tegenovergesteld en voor jou is rustig thuis blijven nu belangrijker. Je hebt al genoeg van de wereld gezien dus hoef je niet meer zo nodig. Je wilt het niet dus gebeurd het niet. Gewoon omdat het nu eenmaal zo is.

Ik zal me aanpassen om jou niet te verliezen maar ik weet, mezelf heb ik dan verloren.