BOEKSCHRIJVER

Op een dag had hij er genoeg van…

Elke keer als hij uit zijn hok mocht werd hij eerst geplaatst in een nog kleiner hokje. Daarna met een voertuig ergens heen gereden en dan werd hij los gelaten. Hij mocht dan zelf maar weer de weg haar huis vinden. Soms was hij uren onderweg maar soms ook dagen. En nu had ie er even genoeg van.

Vanuit de veilige plek in de nok van een huis keek hij naar een idyllische tuin. Daar scharrelde 2 kippen, zag hij vele andere soorten vogels rondvliegen en liep er een mens rond. Dit persoon sprak de vogels zachtjes toe en strooide wat zaad voor de hongerige beestjes. Door de hitte was er minder voer en water te vinden. Maar in deze tuin zag hij een bak staan vol met water en lag er voedsel in overvloed. En er was ook een camping- plaats en enkele vakantiegangers. En vakantie, daar was hij ook wel aan toe.

Vanuit de nok vloog hij sierlijk naar de grond en voegde zich bij de andere dieren. Hé, sprak de vrouw, dat lijkt Gerritje wel. Welkom, Geritje. Eet maar lekker. En zo genoot Gerritje voor het eerst in zijn leven van een welverdiende vakantie. Elke dag was er lekker vers eten en drinken. Een waterbak, wat gewoon een spa bleek te zijn. Met deze hitte was het heerlijk even af te koelen in deze grote bak. Het was een soort van paradijs op aarde…

En wat een eeuwigheid leek, maar slechts enkele dagen in een mensenleven, kwam er toch een onrust over hem. Gerritje bedacht dat zijn familie en vrienden hem misschien wel zouden missen. En ondanks de rust en regelmaat en de lieve verzorgster begon hij hen ook wel te missen. Binnenkort zou de regentijd weer aanvangen en dus moest hij maar op huis aan gaan.

De volgende ochtend, toen de vrouw een wandeling ging maken in het natuurpark achter het huis, besloot Gerritje een stukje met haar mee te vliegen. Samen liepen en vlogen ze als twee oude vrienden zonder een woord te zeggen. Uiteindelijk besloot de vrouw terug te lopen. Gerritje bleef in de boom zitten waar ze geëindigd was. Ze keek even achterom, zwaaide naar hem en riep: Dag, Gerritje, tot ziens. Ze zag hem zijn vleugels uitslaan en verder vliegen maar niet meer in haar richting. Hij ging naar huis. Uitgerust en verlangend om zijn eigen duiven familie weer te zien.. Misschien kwam hij volgend jaar hier weer vakantie houden …of wie weet, ging hij wel wat verder vliegen naar de bergen in Zwitserland… Hij had opeens zoveel vakantie ideeën voor de komende jaren..